Μια ανάρτηση που προκαλεί σκέψεις για τον ρόλο της σχολικής κοινότητας και τις σχέσεις ανάμεσα σε εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές δημοσίευσε ο Μάριος Μάζαρης, ανοίγοντας έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από την εκπαίδευση και τις προκλήσεις της εποχής.

Με λόγο προσεκτικό και ισορροπημένο, ο εκπαιδευτικός επιχείρησε να αγγίξει ένα ευαίσθητο ζήτημα, αποφεύγοντας τις εύκολες κατηγορίες και τις μονοδιάστατες προσεγγίσεις. Όπως ο ίδιος αναφέρει, στόχος του δεν ήταν να αδικήσει κανέναν, αλλά να αναδείξει μια αλήθεια που συχνά παραβλέπεται. «Σκέφθηκα πολύ πώς να τα γράψω που να μην αδικήσω κανέναν. Η αλήθεια είναι όμως ότι πρέπει να τα ΚΑΤΑΝΟΟΥΜΕ όλοι οι συμμετέχοντες αυτά», σημειώνει, τονίζοντας την ανάγκη κοινής κατανόησης και υπευθυνότητας.

Η ανάρτησή του έρχεται σε μια περίοδο όπου το σχολείο βρίσκεται συχνά στο επίκεντρο της κριτικής. Εκφράσεις όπως «το παιδί βαριέται», «το σύστημα είναι ξεπερασμένο» ή «ο δάσκαλος δεν καταλαβαίνει» ακούγονται όλο και πιο συχνά, δημιουργώντας ένα κλίμα αντιπαράθεσης. Ο Μάριος Μάζαρης δεν αρνείται ότι υπάρχουν προβλήματα και αδυναμίες, αναγνωρίζοντας ότι καμία δομή δεν είναι τέλεια. Ωστόσο, στέκεται ιδιαίτερα στην ανάγκη να ειπωθούν και οι αλήθειες που δεν ακούγονται εύκολα.

Στο επίκεντρο της τοποθέτησής του βρίσκεται η έννοια της ευθύνης. Ο ίδιος επισημαίνει πως η εκπαίδευση δεν είναι ένα πεδίο σύγκρουσης, αλλά ένας χώρος που απαιτεί συνεργασία, σεβασμό και κοινή πορεία. «Επαναλαμβάνω μια ανάρτηση που είχα κάνει αρκετούς μήνες πριν, ελπίζοντας να βοηθήσω να καταλάβουμε την ΕΥΘΥΝΗ όλων μας», τονίζει, υπογραμμίζοντας ότι κάθε πλευρά έχει τον δικό της ρόλο μέσα στο σχολικό περιβάλλον.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στην ανάγκη σεβασμού των ορίων και της δομής του σχολείου. «Κάθε χώρος έχει πλαίσια, όρια, κανόνες, δομή που ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ και να προσαρμοζόμαστε σε αυτόν», αναφέρει χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως μόνο μέσα από αυτή τη συνειδητή στάση μπορεί το σχολείο να λειτουργήσει δημιουργικά και ουσιαστικά για τα παιδιά. Για τον ίδιο, το ζητούμενο δεν είναι απλώς η λειτουργία του συστήματος, αλλά η διαμόρφωση ενός περιβάλλοντος που θα κάνει τις ώρες των μαθητών «δημιουργικές, παραγωγικές, ωφέλιμες και όμορφες».

Παράλληλα, ο λόγος του αποκτά έναν πιο ενωτικό τόνο όταν αναφέρεται στη σχέση δασκάλων και γονιών. «Δεν είμαστε εχθροί δάσκαλοι και γονείς. Συνεργάτες και συνοδοιπόροι είμαστε. Ας δώσουμε τα χέρια», επισημαίνει, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα ενότητας και συνεργασίας. Σε μια περίοδο που οι εντάσεις δεν λείπουν, η τοποθέτησή του έρχεται να υπενθυμίσει ότι το κοινό ζητούμενο παραμένει το ίδιο: η στήριξη και η ολόπλευρη ανάπτυξη των παιδιών.

Η ανάρτησή του:

«Σκέφθηκα πολύ πώς να τα γράψω που να μην αδικήσω κανέναν. Η αλήθεια είναι όμως ότι πρέπει να τα ΚΑΤΑΝΟΟΥΜΕ όλοι οι συμμετέχοντες αυτά. Και γι’ αυτό επαναλαμβάνω μια ανάρτηση που είχα κάνει αρκετούς μήνες πριν , ελπίζοντας να βοηθήσω να καταλάβουμε την ΕΥΘΥΝΗ όλων μας. Και πως κάθε χώρος έχει πλαίσια, όρια, κανόνες, δομή που ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ και να προσαρμοζόμαστε σε αυτόν κι εκείνος να κάνει τις ώρες μας εκεί δημιουργικές, παραγωγικές, ωφέλιμες και όμορφες.

Τα τελευταία χρόνια το σχολείο βρίσκεται συχνά στο στόχαστρο. Ακούγονται πολλές φράσεις: «το παιδί βαριέται», «το σύστημα είναι ξεπερασμένο», «ο δάσκαλος δεν καταλαβαίνει» και δεκάδες άλλες. Κάποιες φορές η κριτική είναι δίκαιη. Καμία δομή δεν είναι τέλεια. Αλλά υπάρχουν και αλήθειες που σπάνια λέγονται και θέλω να τις δούμε με προσοχή. Δεν είμαστε εχθροί δάσκαλοι και γονείς. Συνεργάτες και συνοδοιπόροι είμαστε. Ας δώσουμε τα χέρια»