Σε μία εξαιρετική συνέντευξη ο θρυλικός Κώστας Ευταξίας “άνοιξε” την καρδιά του και μίλησε για όλα στον Βαγγέλη Γυφτόπουλο
Από τα βασικά στελέχη της μεγάλης Αναγέννησης Άρτας, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν διεκδίκησε και άνοδο στην Α’ Εθνική, ήταν και ο θρυλικός Κώστας Ευταξίας, γνωστός και με το παρατσούκλι «Αστραχάν».
Ένας αέρινος και πολύ ταχύς ποδοσφαιριστής που κάλυπτε την αριστερή πλευρά αλλά και έβαζε γκολ. Δίπλα σε άλλους σπουδαίους παίκτες της εποχής, όλοι τους από την Άρτα, δημιούργησαν μια πολύ δυνατή ομάδα, την ιστορική Αναγέννηση, που ακόμα και σήμερα εμπνέει σεβασμό στον ευρύτερο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου, ασχέτως αν παίζει σε μικρές κατηγορίες.
Ο Κώστας Ευταξίας υπήρξε ένας σημαντικός και ιδιαίτερα δημοφιλής ποδοσφαιριστής, προσιτός στον κόσμο και ιδιαίτερα ταπεινός. Μιλάμε για τον αγαπημένο «Αστραχάν» των Αρτινών φιλάθλων.
Ο κύριος Ευταξίας μας υποδέχθηκε στο καφέ Maxim στην Άρτα, ένα αγαπημένο του στέκι τα τελευταία 40 χρόνια. Και εκεί μας ξεδίπλωσε πολλές ιστορίες από το παρελθόν, στα 11 χρόνια που αγωνίστηκε στη θρυλική Αναγέννηση, από το 1965 μέχρι το 1976, σε μια μεγάλη συνέντευξη στο «ΦΩΣ».
Ήταν οι δύσκολες εποχές που δούλευε ελαιοχρωματιστής στις οικοδομές και από εκεί πήγαινε κατευθείαν στο γήπεδο για αγώνες ή για προπονήσεις. Αυτό δεν τον πτόησε στο να είναι από τους καλύτερους παίκτες σε μια ιδιαίτερα καλή και ανταγωνιστική ομάδα.
Παρά τα χρόνια που πέρασαν ο Κώστας Ευταξίας είναι αθλητικός τύπος, δεν αποχωρίζεται την αγαπημένη του φλορέτα, και σταθερός στα αγαπημένα του στέκια στην Άρτα.
Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα:
-«Πάντα η Αναγέννηση ήταν από τη μέση και πάνω. Αλλά τη σεζόν 1969-70 για ένα μεγάλο διάστημα ήμασταν στην κορυφή και τερματίσαμε τρίτοι και τη σεζόν 1971-72 μέχρι την 29η αγωνιστική είχαμε την πρώτη θέση στη Β’ Εθνική χτυπώντας άνοδο στην Α’ Εθνική και χάσαμε τα τρία παιχνίδια στη σειρά, με την Κόρινθο εκτός και τον Ίκαρο στην Άρτα και με τον Παναυπλιακό εκτός. Εκεί χάσαμε ουσιαστικά την κατηγορία».
-«Δεν έγινε τίποτα περίεργο και δεν βγήκαμε. Απλώς η Αναγέννηση, ενώ αγωνιστικά άξιζε να ανεβεί στην Α’ Εθνική, είχε καλύτερη ομάδα από την Καλαμάτα που κέρδισε την κατηγορία, αλλά δεν ήταν έτοιμη για αυτό το άλμα. Δεν είχαμε τις υποδομές για να παίξουμε στην Α’ Εθνική, ούτε τα χρήματα.
Βασικά δεν είχαμε γήπεδο με τις τότε προδιαγραφές της Α’ Εθνικής. Θα έπρεπε να παίξουμε στα Γιάννινα.
Ούτε η πόλη μπορούσε οικονομικά να στηρίξει ομάδα στην Α’ Εθνική».
-«Πάντοτε στο ελληνικό ποδόσφαιρο υπάρχει παρασκήνιο. Υπήρχε από ανέκαθεν και υπάρχει και τώρα. Και εμένα με πλησίασαν για δωροδοκία, δεν θέλω να πω από ποια ομάδα. Παίζαμε στη Β’ Εθνική. Μου είπαν «πάρε εκατό χιλιάδες δραχμές γιατί αν δεν θα τα πάρεις εσύ θα τα πάρει άλλος».
Μόνο που δεν τους πλάκωσα στις κλοτσιές. Εγώ θέλω να περπατώ μέχρι σήμερα με το κεφάλι ψηλά στους δρόμους της Άρτας. Είναι μικρός ο κόσμος και όλα μαθαίνονται. Φτωχόπαιδο ήμουνα, δούλευα στις οικοδομές και πήγαινα για μπάλα, αλλά με καθαρό το μέτωπο και με τιμιότητα».
-«Εμείς παίζαμε για τη φανέλα και για τον κόσμο. Δεν παίρναμε χρήματα. Ήμουν ελαιοχρωματιστής και δούλευα σε οικοδομές. Κατέβαινα από τις σκαλωσιές και με το ποδήλατο ή το μηχανάκι πήγαινα κατευθείαν για προπόνηση. Και μπορούσα να βγάλω τέσσερα ημίχρονο όχι δύο.
Δεν είναι εύκολο πράγμα αυτό αλλά είχα τις δυνάμεις να το κάνω. Μια φορά, παίζαμε Τετάρτη αγώνα στην Άρτα, είχε πάει μεσημέρι και εγώ ακόμα δούλευα.
Είχε φτάσει η ώρα να πάει η ομάδα στο γήπεδο και εγώ δεν είχα τελειώσει τη δουλειά. Με αναζητούσε ο προπονητής. Ήρθαν στην οικοδομή κάποιοι συμπαίκτες μου να μου υπενθυμίσουν ότι πρέπει να πάμε στο γήπεδο. Δεν το επέτρεπε το αφεντικό, αν έφευγα νωρίτερα θα έχανα το μεροκάματο.
Πήγα κατευθείαν στο γήπεδο με τα ρούχα της δουλειάς, με μια τυρόπιτα στο στόμα, για να παίξω αγώνα Β’ Εθνικής.
Αν το πεις αυτό στους σημερινούς ποδοσφαιριστές δεν θα σε πιστέψουν».
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΦΩΣ 28 ΜΑΙΟΥ 2025
