Ειδήσεις από την Ήπειρο - Δυτική Ελλάδα

Έτσι απλά ήρθε το ξημέρωμα και πάγωσε τα χαμόγελα των παιδιών . Έτσι απλά ήρθε το ξημέρωμα και γέμισε με ματωμένα δάκρυα τα μάγουλά τους, άδειασε για πάντα τις αγκαλιές τους, άδειασε για πάντα τις ψυχές τους.

Πέντε γυναίκες, εργαζόμενες μητέρες, κόρες, σύζυγοι, αδερφές, φίλες, συναδέλφισσες, ανατινάχθηκαν και απανθρακώθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά, γεμίζοντας με ανείπωτο πόνο τους οικείους τους.

Αναγκάστηκαν να δουλέψουν μέσα στην μαύρη νύχτα ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν, να μπορέσουν να βρίσκονται κοντά στα παιδιά τους κατά την διάρκεια της μέρας. Να τα αναθρέψουν και να τα μεγαλώσουν, βάζοντας βαθιά το χέρι στην τσέπη κυριολεκτικά για τα πάντα, για την ανατροφή τους, την μόρφωσή τους, την υγεία τους, την ψυχαγωγία τους, την διατροφή τους, την θέρμανσή τους ακόμη και το ίδιο το νερό που πίνουν, καθώς όλα πλέον τα αγαθά έχουν θυσιαστεί στο βωμό της ιδιωτικοποίησης.

Ανατινάχθηκαν και απανθρακώθηκαν γιατί η οσμή του αερίου που τόσες μέρες πριν έλουζε το εργοστάσιο πέρασε απαρατήρητη.

Οι καταγγελίες των εργαζομένων, των φορέων και του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων έμειναν στο συρτάρι, δεν πάρθηκε κανένα μέτρο συντήρησης, δεν αποκαταστάθηκε ποτέ η βλάβη.

Όχι, δεν πρόκειται για εργατικό δυστύχημα. Πρόκειται για καθαρό, στυγνό εργοδοτικό έγκλημα, που αφαίρεσε έτσι απλά την ζωή σε πέντε εργάτριες, γυναίκες του μόχθου, γυναίκες του σκληρού αγώνα για την επιβίωση, που τις έκαψε ζωντανές στο χώρο της δουλειάς τους. Πλήρωσαν με το ίδιο τους το αίμα την εργοδοτική ασυδοσία η οποία στηρίζεται στις πλάτες των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εκάστοτε κυβερνήσεων που την υπηρετούν για να μπορεί να εφαρμόζει τους νόμους που στην κυριολεξία στέλνουν στον θάνατο εργάτες και εργάτριες καθώς τα μέτρα ασφάλειας και υγείας δεν αποτελούν επιλέξιμες δαπάνες για τους εργοδότες αλλά λογαριάζονται ως κόστος.

Η ευελιξία με τα ακανόνιστα ωράρια και τις βάρδιες μέχρι τελικής πτώσης, η 13ωρη δουλειά στο εργοστάσιο, η νυχτερινή δουλειά για τις γυναίκες γιατί δεν έχουν πού να αφήσουν τα παιδιά τους, η απουσία προστασίας του γυναικείου οργανισμού και της μητρότητας, η έλλειψη μέτρων ατομικής προστασίας, υγείας και ασφάλειας , αντικατοπτρίζουν την σύγχρονη μορφή της γυναικείας ανισοτιμίας! Δεν είναι εξάλλου τυχαίο το γεγονός της άρσης της απαγόρευσης από την Ε.Ε. της νυχτερινής εργασίας των γυναικών που αποτελούσε κατάκτηση του εργατικού και γυναικείου κινήματος για την προστασία του γυναικείου οργανισμού!

Έτσι λοιπόν, πραγματικά αποτελεί μονόδρομο η μαζική, συλλογική, οργανωμένη και ανυποχώρητη πάλη μέσα από τα εργατικά σωματεία, τα εργατικά κέντρα και τους συλλόγους γυναικών, για την δημιουργία δημόσιων και δωρεάν δομών και υπηρεσιών πρόνοιας, προσχολικής αγωγής, δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά, ώστε να μπορούν οι γυναίκες να εργάζονται. Αποτελεί μονόδρομο η πάλη για την κατάργηση της εκμετάλλευσης, της εργοδοτικής βίας και των πολιτικών που τσακίζουν και δολοφονούν τις ζωές εργατών και εργατριών.

Άμεσα απαιτητή είναι η ανάδειξη των πραγματικών αιτιών αυτού του εγκλήματος και της τιμωρίας των πραγματικών υπευθύνων.

Ειλικρινή και θερμά συλλυπητήρια στις οικογένειες, τους συγγενείς και φίλους των αδικοχαμένων εργατριών.

Μαίρη Καραμπίκα , Λογίστρια, Πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Άρτας της ΟΓΕ.