Ειδήσεις από την Ήπειρο - Δυτική Ελλάδα

Περισσότεροι από 21.000 αγρότες και 700 αγροτικοί συνεταιρισμοί αναμένεται να ωφεληθούν από τη ρύθμιση για τα «κόκκινα» δάνεια, η οποία αναμένεται να ψηφιστεί εντός Φεβρουαρίου.

Η ρύθμιση περιλαμβάνεται στο ερανιστικό νομοσχέδιο του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, που τέθηκε πρόσφατα σε δημόσια διαβούλευση. Αφορά οφειλές ύψους 3,8 δισ. ευρώ, καθώς και δεσμευμένα περιουσιακά στοιχεία άνω των 1,5 δισ. ευρώ, τα οποία, αν αξιοποιηθούν σωστά, μπορούν να βοηθήσουν στην επίλυση του ζητήματος, σύμφωνα με ειδικούς. «Με τη νέα διάταξη για τα κόκκινα δάνεια των αγροτών, δίνουμε ένα πραγματικό στήριγμα σε αυτούς που καθημερινά δίνουν μάχη για την παραγωγή» ανέφερε σε δήλωσή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Κώστας Τσιάρας.

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι ρυθμίσεις που έρχονται είναι στοχευμένες και δίκαιες. Συγκεκριμένα όπως είπε «προβλέπουν εξειδικευμένη διαχείριση των αγροτικών δανείων από ειδικούς εκκαθαριστές, διασφαλίζοντας βιώσιμους διακανονισμούς και προστασία από καταχρηστικές πρακτικές. Με τη δυνατότητα διαγραφής μέρους του κεφαλαίου, δίνουμε μια ουσιαστική ανάσα στους αγρότες που παλεύουν να κρατήσουν ζωντανές τις εκμεταλλεύσεις τους».

Ο κ. Τσιάρας πρόσθεσε πως «η εποπτεία της Τράπεζας της Ελλάδος και η διαφάνεια στις διαδικασίες εξασφαλίζουν δίκαιη μεταχείριση για όλους. Με αυτή την ρύθμιση βάζουμε ένα τέλος σε καθεστώς που μπλόκαρε περιουσιακά στοιχεία και αποτελούσε τροχοπέδη για την ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας. Διότι στόχος μας είναι να χτίσουμε ένα μέλλον όπου η ύπαιθρος δεν επιβιώνει απλά, αλλά ευημερεί και πρωταγωνιστεί». Μέσω των νέων ρυθμίσεων παρέχεται σημαντική υποστήριξη στον αγροτικό τομέα καθώς οι αγρότες αποκτούν βιώσιμες λύσεις για τα χρέη τους, αποφεύγοντας τον οικονομικό αποκλεισμό και καθίσταται εφικτή η επανεκκίνηση της παραγωγικής τους δραστηριότητας. Επιπλέον θα προστατευθεί η παραγωγική δυναμική των αγροτών, διατηρώντας την πρόσβαση σε πόρους.

Τα περισσότερα από αυτά τα δάνεια «λιμνάζουν» εδώ και χρόνια, με πολλά εξ’ αυτών να έρχονται πίσω από τη δεκαετία του 2000. Δεν είναι λίγοι οι παραγωγοί που σε πολλές περιπτώσεις λόγων αυτών των υποχρεώσεων αλλά και της μη λύσης του ζητήματος συνολικά, δεν μπόρεσαν να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία στην ανάπτυξη της επαγγελματικής τους δραστηριότητας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να πλήττονται τόσο οι αγρότες όσο και το κράτος. Οι αγρότες δε μπορούσαν να επενδύσουν και να αυξήσουν την παραγωγή τους και κατ’ επέκταση τα έσοδά τους, ενώ το κράτος αφενός έχανε χρήματα αδυνατώντας να αυξήσει τις εξαγωγές προϊόντων του πρωτογενούς τομέα, και αφετέρου το εμπορικό ισοζύγιο που αφορά στις εισαγωγές αγροδιατροφικών προϊόντων ολοένα και μεγάλωνε.