Ειδήσεις από την Ήπειρο - Δυτική Ελλάδα

Οι Αυτοδιοικητικές εκλογές του 2028 απέχουν αρκετά, όμως οι παρασκηνιακές συζητήσεις για χρίσματα και “μνηστήρες” έχουν ξεκινήσει ήδη ιδιαίτερα στο στρατόπεδο της Νέας Δημοκρατίας.

Περισσότερο όμως, τα βλέμματα είναι στραμμένα στον επικείμενο ανασχηματισμό που ετοιμάζει ο Πρωθυπουργός  και βεβαίως σε μία ενδεχόμενη απρόβλεπτη κίνηση Μητσοτάκη για πρόωρες εκλογές μετά την ανάδειξη του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Οπότε, υπάρχουν ενδιαφερόμενοι που παρότι κοιτάζουν με το βλέμμα στο 2028 έχουν ξεκινήσει τις διαδικασίες και βάζουν πλώρη για την Kεντρική πολιτική σκηνή.

Το ερώτημα του τίτλου προέρχεται από το θέμα που επέλεξε στην παρούσα φάση να αναφερθεί με άρθρο μάλιστα ο πρώην Δήμαρχος Άρτας.

Ο Χρήστος Τσιρογιάννης αναφέρεται για πρώτη φορά δημοσίως στην Κεντρική πολιτική σκηνή, κάνοντας λόγο για τη Βουλευτική έδρα…

Το θέμα όμως είναι ότι ο πρώην Δήμαρχος ξεχνά τις δηλώσεις που έκανε για Δημοτικούς Συμβούλους της παράταξής του “Αρτινών Συνεργασία” που επέλεξαν σε κάποια στιγμή κρίσιμων αποφάσεων να αποχωρήσουν και να κρατήσουν τη θέση τους στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αρταίων!

Ο τότε ισχυρός Δήμαρχος δεν αφουγκραζόταν την πρόταση με την οποία ολοκληρώνει το άρθρο

“Η τελική απόφαση παραμένει στα χέρια του βουλευτή, ο οποίος εκλέγεται για να εκπροσωπεί το σύνολο του έθνους, όχι μόνο το κόμμα του”.

Τότε δεν έλεγε το ίδιο ότι ” Η τελική απόφαση παραμένει στα χέρια του Δημοτικού Συμβούλου, ο οποίος εκλέγεται για να εκπροσωπεί το σύνολο των Αρτινών, όχι μόνο της παράταξης”.

Άραγε τι άλλαξε αγαπητέ πρώην Δήμαρχε;

Η επιθυμία για κάτι καινούριο στην πολιτική καριέρα;

Η Βουλευτική Έδρα: Στον Βουλευτή ή στο Κόμμα;

Η βουλευτική έδρα στην Ελλάδα έχει προκαλέσει -όπως και πρόσφατα- εκτενείς συζητήσεις στο πολιτικό και νομικό πεδίο, καθώς το ερώτημα παραμένει: ανήκει η έδρα στον βουλευτή ή στο κόμμα με το οποίο εξελέγη;
Σύμφωνα με το άρθρο 51 του Συντάγματος της Ελλάδας, οι βουλευτές εκλέγονται για να εκπροσωπούν το έθνος και όχι μόνο την εκλογική τους περιφέρεια. Η εκλογική διαδικασία, μέσω των κομμάτων, καθορίζει τους υποψήφιους βουλευτές, ωστόσο οι πολίτες επιλέγουν το κόμμα (τον πρόεδρο του και το πρόγραμμά του)αλλά και τους υποψηφίους με σταυρό προτίμησης, γεγονός που αναδεικνύει και το πρόσωπο του βουλευτή ως σημαντικό παράγοντα στην εκλογή.
Το άρθρο 60 του Συντάγματος αναφέρει ρητά ότι οι βουλευτές έχουν «απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση», δηλαδή είναι ελεύθεροι να ψηφίζουν και να ενεργούν σύμφωνα με τις προσωπικές τους πεποιθήσεις και όχι υποχρεωτικά σύμφωνα με τις κομματικές εντολές. Επίσης, η παραίτηση από τη βουλευτική έδρα είναι δικαίωμα του βουλευτή και κανένα κόμμα δεν μπορεί να τον αναγκάσει να την παραδώσει, ακόμη και αν το καταστατικό του κόμματος προβλέπει κάτι διαφορετικό.
Αυτό το στοιχείο, δηλαδή η ελευθερία του βουλευτή να ψηφίζει και να δρα κατά συνείδηση, υπογραμμίζει την έννοια της “ελεύθερης εντολής”, που σημαίνει ότι οι βουλευτές δεν είναι δεσμευμένοι από τις κομματικές κατευθύνσεις και μπορούν να ψηφίζουν σύμφωνα με τις προσωπικές τους εκτιμήσεις, πάντα προς το συμφέρον του έθνους.
Ωστόσο, η πολιτική πραγματικότητα και η ηθική διάσταση της υπόθεσης παραμένουν αμφιλεγόμενες. Τα κόμματα συχνά προσδοκούν ότι οι βουλευτές τους, θα παραδώσουν την έδρα τους αν αποχωρήσουν από την κοινοβουλευτική ομάδα, καθώς οι ίδιοι εκλέγονται με το κόμμα και την πολιτική του σημαία. Παρά την ηθική πίεση, το Σύνταγμα δεν επιβάλλει την επιστροφή της έδρας στο κόμμα, αφήνοντας την απόφαση στον βουλευτή.
Αυτό το ζήτημα δημιουργεί εντάσεις, ιδιαίτερα σε περιόδους κυβερνητικής κρίσης ή αλλαγών στην πολιτική κατεύθυνση του κόμματος. Οι περισσότεροι βουλευτές επιλέγουν να διατηρήσουν την έδρα τους, παρά την ηθική υποχρέωση προς το κόμμα και το εκλογικό σώμα. Ο νομοθέτης φαίνεται να έχει αφήσει την απόφαση στη διακριτική ευχέρεια του βουλευτή, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει την πολιτική σταθερότητα.
Συμπερασματικά, η απάντηση στο ερώτημα του ποιος κατέχει την έδρα είναι σύνθετη. Από τη μια πλευρά το Σύνταγμα αναγνωρίζει την ελεύθερη εντολή του βουλευτή και από την άλλη, η πολιτική πραγματικότητα και οι ηθικοί κανόνες συχνά προσανατολίζουν τον βουλευτή προς την παράδοση της έδρας στο κόμμα, για να διασφαλιστεί η σταθερότητα και η εκπροσώπηση του λαού σύμφωνα με την πολιτική βούληση που εκφράζεται μέσω των κομμάτων.
Η τελική απόφαση παραμένει στα χέρια του βουλευτή, ο οποίος εκλέγεται για να εκπροσωπεί το σύνολο του έθνους, όχι μόνο το κόμμα του.

Χρήστος Τσιρογιάννης,
π. Δήμαρχος Αρταίων